پاسخ ازاستاذ احمدزین از گروه مشاوره ایمان در مصر
برادر عزیزم، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، با خواندن نامه شما به یاد سفرم از اسکندریه به مقصد فرودگاه قاهره افتادم در اتوبوسی که سوار بودم؛ در کنارم جوانی مصمم که لحظاتی قبل با خانواده اش خداحافظی کرده بود، نشستم، او به نحوی غرق تفکر، برای آینده بود که صدای نفسهای پیاپی او را می شنیدم، این جوان 19 ساله که چند سال کوچک تر از من بود، بعد از ادای نماز صبح با تضرعی قابل توجه، به ذکر و دعا پرداخت، در حیرتم که به وی چه گویم؟ بدبخت؟ چرا که در نوجوانی از خانواده جدا شده و روی به بیگانه ها، جاهای ناشناخته و زبان نامأنوس کرده است، یا سعادتمندش بنامم؟ چون افق های جدیدی از از جهان برایش گشوده می شود، و با انسانهای جدید، اندیشه ها و افکار نوین آشنا خواهد شد واز دانشگاه ها، موزه ها، کتابخانه ها، مساجد، باغ و جنگل ها دیدن کرده و زمینه استفاده از دانش و یافتن علمی، برایش فراهم می شود، هر گاه به یاد آن جوان می افتم دعا می کنم تا بر نماز و اورادش محافظت کند و برای شما نیز دعا خواهم کرد.
ادامه مطلب
.gif)
